Διαδραστική εφαρμογή

Θεώρημα Bolzano

Μια συνεχής συνάρτηση που αλλάζει πρόσημο στο [α,β][\alpha, \beta] τέμνει οπωσδήποτε τον άξονα x′xx'x ανάμεσα. Σύρε τα άκρα, δες τις δύο προϋποθέσεις να ισχύουν ή να χαλάνε, και άφησε τη διχοτόμηση να «κλείσει» τη ρίζα.

Read it in English →

Loading the visualiser…

Δουλεύει σε κινητό, tablet ή υπολογιστή — χωρίς εγκατάσταση, χωρίς λογαριασμό.

Το θεώρημα

Αν η ff είναι συνεχής στο [α,β][\alpha, \beta] και f(α) f(β)<0f(\alpha)\,f(\beta) < 0, τότε υπάρχει τουλάχιστον ένα x0∈(α,β)x_0 \in (\alpha, \beta) με f(x0)=0f(x_0) = 0.

Τι βλέπεις

Το θεώρημα έχει δύο προϋποθέσεις και ένα συμπέρασμα, και το σχήμα τα κρατά χωριστά. Το κίτρινο διάστημα είναι το [α,β][\alpha, \beta]· οι ενδείξεις πάνω από τη γραφική παράσταση λένε αν η ff είναι συνεχής εκεί και αν τα f(α)f(\alpha), f(β)f(\beta) είναι ετερόσημα. Όταν ισχύουν και οι δύο, ανάβει το συμπέρασμα και οι ρίζες εμφανίζονται ως πράσινα σημεία πάνω στον άξονα. Λέει «τουλάχιστον μία»: για την f(x)=x3−3x+1f(x) = x^3 - 3x + 1 σε αρκετά μεγάλο διάστημα θα βρεις τρεις.

Διάλεξε την ασυνεχή συνάρτηση και φαίνεται γιατί χρειάζεται η πρώτη προϋπόθεση: η ff «πηδά» από το −1-1 στο 11 στο x=0x = 0, οπότε αλλάζει πρόσημο χωρίς να μηδενίζεται πουθενά. Η «Διχοτόμηση» δείχνει το θεώρημα ως μέθοδο: κάθε βήμα κόβει το διάστημα στη μέση και κρατά το μισό όπου αλλάζει ακόμα το πρόσημο, οπότε μετά από nn βήματα η ρίζα είναι «παγιδευμένη» σε διάστημα πλάτους β−α2n\dfrac{\beta - \alpha}{2^n}.

Δοκίμασε

  1. 1Σύρε το β\beta πέρα από το x≈1,53x \approx 1{,}53. Τώρα τα f(α)f(\alpha) και f(β)f(\beta) είναι και τα δύο θετικά και το θεώρημα δεν εγγυάται τίποτα — κι όμως υπάρχουν ακόμα δύο ρίζες. Το αντίστροφο του Bolzano δεν ισχύει.
  2. 2Βάλε α=−2,5\alpha = -2{,}5 και β=2,5\beta = 2{,}5: τα πρόσημα διαφέρουν και εμφανίζονται τρεις ρίζες. Το «τουλάχιστον μία» σημαίνει πράγματι τουλάχιστον.
  3. 3Πάτα «Διχοτόμηση» και μέτρα τα βήματα: μετά από 10 βήματα το διάστημα έχει περίπου το ένα χιλιοστό του αρχικού πλάτους.
  4. 4Διάλεξε «Ασυνεχής»: οι τιμές στα άκρα είναι ετερόσημες, αλλά η γραφική παράσταση «πηδά» πάνω από τον άξονα στο x=0x = 0 και ρίζα δεν υπάρχει καθόλου.

Συνηθισμένα λάθη

  • Έλεγχος μόνο των προσήμων. Χωρίς συνέχεια σε όλο το κλειστό διάστημα το θεώρημα δεν λέει τίποτα: η 1x\dfrac{1}{x} στο [−1,1][-1, 1] αλλάζει πρόσημο και δεν έχει ρίζα.
  • Το αντίστροφο. Ρίζα στο (α,β)(\alpha, \beta) δεν σημαίνει f(α)f(β)<0f(\alpha)f(\beta) < 0: η f(x)=x2f(x) = x^2 στο [−1,1][-1, 1] έχει ρίζα, όμως f(−1)f(1)=1>0f(-1)f(1) = 1 > 0.
  • «Μοναδική ρίζα». Το θεώρημα δίνει μόνο ύπαρξη· για μοναδικότητα χρειάζεται κάτι ακόμα, συνήθως ότι η ff είναι γνησίως μονότονη στο διάστημα.

Στις Πανελλαδικές

  • Θέμα Α: μπορεί να ζητηθούν η διατύπωση και η γεωμετρική ερμηνεία, και συχνά ένα Σωστό–Λάθος για το αντίστροφο.
  • Θέματα Β–Δ: είναι το βασικό εργαλείο για το «να δείξετε ότι η εξίσωση έχει τουλάχιστον μία ρίζα στο (α,β)(\alpha, \beta)». Γράψε ρητά τη συνέχεια στο κλειστό διάστημα και το f(α)f(β)<0f(\alpha)f(\beta) < 0· για «ακριβώς μία» πρόσθεσε τη μονοτονία.

Πού διδάσκεται

  • Γ΄ Λυκείου, Μαθηματικά Προσανατολισμού · §1.8 Συνέχεια συνάρτησης

Είστε καθηγητής;

Βάλτε την εφαρμογή στον πίνακα του μαθήματος με ένα πάτημα. Ο μαθητής βλέπει κάθε κίνηση, ζωντανά, στη δική του οθόνη — και το Owlileo διορθώνει τις εργασίες, τρέχει τα διαγωνίσματα και ενημερώνει τους γονείς.

Ξεκινήστε δωρεάν →